Jest to dzień rozpoczęcia jednego z czterech podstawowych okresów klimatycznych występujących w strefie klimatu umiarkowanego. Cechami charakterystycznymi opisywanej pory roku są umiarkowane temperatury powietrza oraz niewielkie ilości opadów atmosferycznych. Podczas trwania wiosny, wraz z upływem czasu przybywa dnia a nocy ubywa [1].
Astronomiczna wiosna rozpoczyna się w momencie zrównania długości dnia z nocą, zwanego równonocą wiosenną (ma ona miejsce gdy Ziemia znajduje się w punkcie Wagi a Słońce w punkcie Barana), a kończy w momencie przesilenia letniego. W przybliżeniu okres ten trwa od 20 marca do 22 czerwca. Dokładna chwila rozpoczęcia wiosny za każdym razem jest nieco inna, co wiąże się m.in. z tym, że kalendarz obejmuje całkowitą liczbę dni w ciągu roku, a pełny obieg Ziemi wokół Słońca zajmuje 365.24 dnia [2, 3].
W Polsce istnieje zwyczaj topienia marzanny symbolizujący pożegnanie zimy a tym samym przywołanie wiosny. Wraz z nadejściem kalendarzowej wiosny topi się lub pali kukłę przedstawiającą słowiańską boginię zimy i śmierci. Obrzęd ten miał za zadanie zapewnić urodzaj w nadchodzącym roku [4].